Patrycja Kępczyk 2025

Patrycja od najmłodszych lat związana jest z kulturą i sztuką. Swoją pierwszą książkę napisała w wieku 8 lat, a pasję do pisania przejawiała przez cały okres edukacji, już od podstawówki do studiów i łączyła ją z działalnością społeczną i charytatywną. W szkole podstawowej stworzyła wiersze do tomiku wierszy "Kwiatki dla Natki", który został wydany dla celów charytatywnych (załącznik 1). W szkole średniej, była współtwórczynią historycznej książki o dziejach Sanoka, w której napisała esej z pogłębionym wywiadem Pani Eugenii (90-letniej mieszkanki Sanoka), która przeżyła II WŚ (załącznik 2). Dodatkowo, należała do Koła Teatralnego II LO w Sanoku, gdzie napisała scenariusz do sztuki wystawionej na deskach Sanockiego Domu Kultury z okazji 90-lecia liceum. Zagrała wtedy główną rolę (Marię Skłodowską-Curie, patronkę liceum). Na studiach, poprzez działalność twórczą i społeczną, jako Przewodnicząca Samorządu studenckiego Wyższej Szkoły Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie, zachęcała studentów do nawiązywania relacji międzyludzkich, które po pandemii szczególnie podupadły. W międzyczasie pracowała w Zarządzie Forum Uczelni Niepublicznych, gdzie tworzyła teksty do Mediów Społecznościowych organizacji, w których relacjonowała wydarzenia i promowała zachowania prostudenckie i prospołeczne. W międzyczasie, Patrycja, napisała i wygłosiła referat na konferencji Parlamentu Studentów RP we współpracy z MNiSW odnośnie samorządności studenckiej i stereotypizacji młodych ludzi. Dodatkowo, współtworzyła artykuł popularnonaukowy w czasopiśmie Strefa PMI, o używaniu AI przez studentów i ich stereotypizacji (załącznik 3). Zwieńczeniem działań twórczych jest wydany w czerwcu 2025, debiutancki tomik wierszy pt. "Niezapominajki". Jest to książka, która ukazuje jednocześnie kruchość ludzi i siłę wspomnień. Sprawia, że przypominamy sobie o niezwykłości codziennych chwil. Książka wprawia czytelników w refleksję nad przemijaniem, miłością, ale równocześnie daje nam nadzieje na przyszłość.

Dodatkowo, chciałbym dodać, że Patrycja gra na wielu instrumentach, tj. skrzypcach, fortepianie i gitarze - co tylko utwierdza w przekonaniu, że ta młoda kobieta żyje pasją i miłością do sztuki i ludzi.

Cała historia pokazuje determinację i pasję Patrycji. Ona sama powtarza, że ta historia nie jest usłana różami, ale to sprawia, że jest bardziej satysfakcjonująca i piękna. Patrycja swoimi działaniami pokazuje, że sztukę można znaleźć wszędzie, nawet tam, gdzie na pierwszy rzut oka jej nie ma.

A to wszystko to tylko początek twórczej i społecznej drogi... :)